एक दिवस निसर्गाच्या सानिध्यात आणि सायकलींग...

 

    आयुष्यात काही क्षण असे जगावे लागतात की एखाद्या वेळी आपल्याला एखाद्या गोष्टीची खूप आठवण येत असते आणि काही कारणात्सव त्या गोष्टी राहून जातात. अशीच एक बाब म्हणजे निसर्गाचा सहवास.. पूर्वीचं आयुष्य माणसाचं किती सुंदर होतं ना. अन्न, वस्त्र आणि निवारा या तीन मूलभूत गरजांव्यतिरिक्त तो जास्त काय विचारच नाही करायचा अन्नासाठी पण तो निसर्गातून मिळणाऱ्या कंदमुळे तसेच फळे खाऊन जगायचा व खूप सुंदर त्याचे आयुष्य निघून जायचे अर्थातच आयुष्य म्हणजे नक्की काय हे आपल्याला त्या काळात गेल्यावर खऱ्या अर्थाने कळेल. असेच काही विचार चालू असताना मी तळमजल्यावर जरा पाय मोकळे करायला गेलेलो, आणि तितक्यात मला अनिकेतची आठवण आली आणि त्याला संपर्क केला. अनिकेत म्हणजे माझ्यासाठी भावासारखा, एक चालता बोलता फिरणारा निसर्ग मित्र, एक मोटिवेशन देणारा, सतत निसर्गावर बोलणारा, मेडीटेशन इत्यादी बाबींवर सतत बोलत राहणारा माझा एक मित्र. एक वेळ होती कोव्हिड-१९ यायच्या अगोदर आम्ही रोज सकाळी ०६.३० वाजता बोरिवली येथील संजय गांधी राष्ट्रीय उद्यानात भेटायचो. भेट झाली की त्याच्या सोबत जॉगिंग, मेडीटेशन, सूर्यनमस्कार ह्या सर्व गोष्टी झाल्या की गांधीटेकडी वरून सूर्योदयच्या वेळेला सूर्यदेवाला नमस्कार करून आम्ही परतीच्या दिशेला निघायचो आणि खरोखरचं त्या वेळेला दिवस अगदी छान जायचा कारण निसर्गाच्या सहवासात माणसाला खरी ऊर्जा मिळते हे मला तेव्हा समजलं. मी कधी कोणत्या रविवारी गिर्यारोहणासाठी मुंबईच्या बाहेर नाही गेलो तर बोरिवलीला सायकलींग माझी ठरलेलीच असायची असं सर्व हे असायचं.. तर अनिकेतला बोललो मी अनिकेत उद्या रविवार आहे तर चल नॅशनल पार्क मध्ये जाऊन येऊ. आम्ही रविवारी ठीक सकाळी ७:४५ ला नॅशनल पार्कच्या गेटवर भेटलो आणि सर्व जुन्या निसर्गाच्या आठवणी जागृत झाल्या. थोड्या वेळात म्हणजेच ८ वाजता गेट उघडलं जाणार होतं. ढगाळ वातावरण असल्यामुळे पाऊस येण्याची शक्यता होती. मी तर सायकल बाहेरून भाड्याने घेतली होती. नॅशनल पार्क गेट च्या समोर ओंकारेश्वर मंदिर आहे आणि त्या मंदिराच्या पाठीमागेच हॅरी बायसायकल रेंटल म्हणून एक दुकान आहे. येथे ह्या सायकली आपल्याला भाडे तत्वावर मुंबईमध्ये कुठेही जाण्यासाठी मिळू शकतील. प्रत्येक सायकलीची वेगवेगळी किंमत आहे. ८ वाजता आत मध्ये शिरताच आम्ही लगेच तिकीट काढून निसर्ग प्रवासाला सुरुवात केली. तेव्हा सर्व काही गोष्टी आमच्या डोळ्यासमोरून जात होत्या. शारीरिक मजबूती साठी एक वेळेला तर तिकडे Skechers GoRun Club चे कॅम्प असायचे आणि तेव्हा अनिकेत आणि मी तिथे सुद्धा जायचो. पुढे जाता जाता आम्हाला एक पूल लागला आणि तिथे थोडा वेळ उभा राहून नैसर्गिक झऱ्यांचा आवाज ऐकत उभे राहिलो व त्याच्याच पुढे पिकनिक पॉइंट म्हणून एक स्टॉप आहे तिथून उजव्या बाजूला वळल्यावर थोड्याकाही अंतरावर परत पूल लागला आणि आम्ही तिथे थांबून नदीत थोडावेळ पाय भिजवण्यासाठी खाली उतरलो तर आहाहा... हिमाचल सारख्या थंडाव्याचा भास जाणवू लागला. तिथे थोडावेळ फोटोग्राफी केल्यावर आम्ही परत पुढे निघालो पण कान्हेरी लेणी पर्यंत काय आम्हाला जाता आले नाही कारण तिथे जाणे पुढे बंद केलेले. त्यामुळे तिथूनच आम्ही परतीच्या प्रवासाला सुरुवात केली. सायकल चालवताना आणि हृदयात जाणारा निसर्गातील मिळणारा थंड हवेचा ऑक्सिजन आहाहा... अफाट असतात हे क्षण. पुढे परतीच्या प्रवासादरम्यान पिकनिक पॉइंटला मावश्या आणि बहिणी वनमेवा घेऊन बसलेल्या. तेव्हा निसर्गाचा आस्वाद घेत विविध प्रकारची फळे आम्ही खाल्ली. नंतर आम्ही तिथून मिसळपाव, भजी आणि वडापाव खाण्यासाठी तंबू हॉटेलमध्ये आलो तिथे ह्या सर्वाचा आस्वाद घेऊन आम्ही परतीच्या प्रवासास निघालो पण पूर्ण दिवस निसर्गाच्या सानिध्यात घालवावा असे मनोमन वाटत होते. 

१०४चौ.की.मी. परिसरात पसरलेले हे जंगल गेल्या ३० - ४० वर्षांपासून हौशी पर्यटकांचे मन तृप्त करत आहे. या जंगलात वन्य प्राण्यांचा संचार असल्याने काही भागात पर्यटकांना जाण्यास बंदी आहे. येथे वाघ, सिंह, चित्ता, सांबर, माकड, सर्प यांसारखे वन्य प्राणी अजूनही आढळतात. सरकार तर्फ़े येथे व्याघ्र प्रकल्प राबवला जात आहे, तर या वन्य प्राण्यांना पाहण्यासाठी जंगलसफारीची देखील सोय उपलब्ध केलेली आहे.

अश्या प्रकारे सायकलींग आणि निसर्गाची लाभलेली साथ आणि बरोबर असलेला मित्र अनिकेत हे सर्व अफाट होतं एकदम.. 

भेटू पुन्हा 

धन्यवाद..

देवकुंड आणि ताम्हिणी घाट

निसर्गाच्या कुशीत गर्द रानावनात एक स्वर्गात घेऊन जाणारा मार्ग म्हणजे देवकुंड. आमचं सकाळी तीन वाजता निघायचं ठरल्यानुसार अगदी सर्व वेळेत नियोजन पद्धतीने होत होते. शुभम ३ वाजता मिरा भायंदर वरून निघाला व मला मालाडला नेण्यासाठी आला. मनात अगती चैतन्याचे वातावरण होते कारण आम्ही निसर्गाच्या सानिध्यात जात होतो. पुढे जाता जाता आम्ही ०६:१५ च्या आसपास मुंबई पुणे च्या पहिला टोल नाका पार केलेला व हायवेला चहापाण्यासाठी थांबलेलो थोड्यावेळात तिथून डाव्या बाजूला वळण घेतल्यानंतर आम्ही पालीचा मार्ग पकडुन पुढे येण्यासाठी तर निघालेलो पण त्या Google Map च्या नादाला लागून त्याला follow करत राहिलो आणि रस्ता तेवढ्यातच चुकलो, रस्ता कुठेतरी शेतात घेऊन गेला आणि पुढे रस्ताच बंद झाला. शुभम गाडी चालवताना बोलत होता आपली गाडी काय महिंद्राचा ट्रॅक्टर आहे का ह्या शेतात आणायला. अशा प्रकारे असे बरेच हास्य विनोद होत होते.. नंतर वाटेत एक औद्योगिक कंपनी लागली ती कंपनी बघून मला लगेच कुमार ची आठवण आली कारण माळशेज घाटच्या दरम्यान असलेला कुमार हा ह्या दौऱ्या दरम्यान त्याच्या काही खाजगी कारणामुळे नव्हता. त्याची आठवण येण्याचं कारण म्हणजे मागच्या माळशेज च्या दरम्यान गाडीत जाम बडाया मारत होता, वाटेत दिसेल ती कंपनी म्हण्याचा ही माझी कंपनी आहे, ती माझी कंपनी आहे.. आणि गाडीत बसलेले माझे हे सर्व डायरेक्टर व पर्सनल असिस्टंट आहेत. माळशेज च्या भेटीतून परत येताना तो काय शांत राहत नव्हता, त्याची बडबड त्याने चालूच ठेवलेली त्यातीलच बऱ्याच आठवणी ह्या ट्रीप दरम्यान जागृत होत होत्या. शेवटी आठवणी काय येतंच असतात. थोड्याच काही वेळात आम्ही निसर्गाच्या सनिध्यातून मार्ग काढत असताना वाटेत आम्हाला कुत्र्यांचं पिल्लू दिसलं त्याला काय झालेलं काय माहिती, तो वाटेच्या मधूनच चालत होता खूप काही अंतर तो मधूनच पार करत होता आम्ही शेवटी गाडीतंच म्हटलं की ह्याला आपण उचलून बाजूला करू नाहीतर हा कोणत्या ना कोणत्या गाडीच्या चाकाखाली तरी नक्की येईन म्हणून लगेच शानू गाडीतून उतरला आणि त्याला स्त्यालगतच्या असणाऱ्या कुंपणाच्या पाठीमागे ठेवले. जेणेकरून कुठच्या गाडीच्या फटाक्यामुळे त्याला कसली इजा न होवो. थोड्या काहीवेळातच आम्हाला पाली नाका लागला तिथे उतरून आम्ही मस्त गरमागरम भजी व अजून काही पदार्थ खाऊन पोटाची थोडक्यात असलेली भूक शांत केली व तेथून थोड्या वेळाने निघाल्यानंतर आम्हाला कोलाड नाका लागला तेथून डाव्या बाजूला वळल्यानंतर थोड्याकाही वेळाने आम्हाला ताम्हिणी चा घाटमार्ग सुरू झाला व स्वर्गाची अनुभूती मिळण्यास सुरुवात झाली. मित्रांनो निसर्गाची किमया ही शब्दात न मांडणारी आहे. कारण जे काही सुख आपल्याला निसर्ग देऊ शकतो हे आपल्याला त्याच्या सानिध्यात गेल्यावरच कळतं हे मात्र नक्की. थोडं काही अंतर पार केल्यानंतर वाटेत थोडं थांबून आम्ही परत पुढच्या प्रवासास सुरुवात केली पुढे निघताच गाडीच्या बाहेर येऊन निसर्गाच्या सानिध्यात हवा घेण्याचा क्षण हा फार अविस्मरणीय राहील. समोरून दिसणारा सुंदर रस्ता, डोंगरदऱ्या, वाटेत अधून मधून दिसणारे धबधबे व निसर्गाची आवड असलेले मित्र मंडळी. आयुष्याचे असे अनमोल क्षण जगताना अजून काय पाहिजे आयुष्यात. पण ह्या सर्व मस्ती मध्ये ठरलेल्या नियोजनानुसार वेळ चुकली गेली आमचं पाहिलं देवकुंड वॉटरफॉल साठी जायचं ठरलं होतं नंतर ताम्हिणी घाट. पण ह्या वेळेला उलटं झालं. पाहिलं ताम्हिणी घाट आणि नंतर मग देवकुंड. तिथे वाटेत मिळालेल्या पर्यटकांना आम्ही विचारलं की देवकुंडला जाण्यासाठी कोणता रस्ता आहे.. ते म्हणाले टाटा पॉवरच्या येथे तुम्हाला जावा लागेल. भिरा म्हणून तेथील ठिकाणाचं नाव आहे. ३० किमी पाठीमागे परत जावा. हे ऐकून आम्हाला थोडं नाराजी सारखं वाटू लागलेलं आणि नेटवर्क पण गेलेलं, त्यामुळे गाडीमध्ये गाणी पण वाजत नव्हती शांततेत आम्हाला देवकुंडच्या येथे यावं लागलं पण हे एक जरा चांगलं करून ठेवलेलं की माझ्या एका नात्यामधल्या भावाचा सख्खा चुलत भाऊ 'पाटनुस' या गावा मधील स्थानिक रहिवासी आहे. त्याच्या साहाय्याने आम्हाला मार्ग सोयीस्कर झाला. त्याचं नाव शुभम सावंत, ह्या माझ्या भावाने आम्हाला फार व्यवस्थित मार्गदर्शन केलं तिकडे रस्ता मार्गदर्शक पासून ते अगदी समूह नोंदणी पर्यंत. आमच्या समूहाचा नंबर आम्हाला दिलेला ११९, म्हणजे ह्या दौरा दरम्यान काहीही समस्या आल्या तर एकच असायचं टीम नंबर ११९. म्हणजे स्थानिक गावातील दिशादर्शक व्यक्ती किंवा तिकडचे माणसांना बचाव कार्य करणाऱ्यांना सुद्धा हे सहज पडत असे. आम्ही गाडी पार्क केल्यानंतर देवकुंडच्या दिशेला प्रवास सुरुवात केल्यानंतर वाटेतच पुढे अगदी भिरा धरण मन मोहवून घेत होता निसर्गाच्या सानिध्यातून जाण्याचा मार्ग म्हणजे हा खरोखरच चैतन्यमय वातावरण निर्माण करत असतो. वाटेत आम्हाला छोटे छोटे वॉटरफॉल्स व नदी ह्याचा सामना पार करूनच पुढच्या दिशेला निघून जावं लागत होतं त्यामुळे अजून भारी मज्जा येत होती. एक मेकांच्या साहाय्याने आम्ही शेवटी व्यवस्थित देवकुंड च्या येथे पोहोचलो आणि मनाला एक सुखद आनंद मिळाला कधी त्या पाण्यात पूर्णपणे जाऊन स्वतःला भिजवून घेतोय असं झालेलं आणि शेवटी थोडक्यात आम्ही स्वतःचे फोटो वैगरे काढून घेतल्यानंतर आम्ही पाण्यात गेलो. फार थंड आणि अंगात थंडी भरवणारं पाणी होतं सर्व पाण्यात गेल्यानंतर एकमेकांचे हात आम्ही घट्ट पकडुन ठेवलेले कारण पाण्याच्या प्रवाहाने कोण कुठे जायला नको त्याकरिता. मनाची शांती होत नाही तिथपर्यंत आम्ही देवकुंडच्या पाण्यात होतो नंतर थोड्या वेळात सोनलच्या पायात Cramp आलेला त्यामुळे ती थोडी पाण्याच्या बाहेर गेलेली, थोड्या वेळात आम्ही परतीच्या मार्गावर असताना तिथे एक उंच आणि बारीक धबधबा दिसला आणि मग शानू आणि मी कसला ऐकतोय. गेलो आम्ही त्या धबधब्याच्या खाली. अक्षरशः कानाच्या पाकळ्यांना काहीतरी तोचतय असं वाटतं होतं पण मनाला एकदम जबरदस्त वाटत होतं ५-१० मिनिटं तिथे वेळ घालवल्यानंतर आम्ही परतीच्या प्रवासास सुरुवात केली आणि शेवटी पटापट गाडीच्या येथे येऊन आम्ही कपडे बदलून टाकले, कारण ओल्या कपड्यावर आम्हाला राहणे पसंत नव्हते. एक मानसिक समाधान मिळाल्यानंतर आम्ही परतीच्या प्रवासास सुरुवात केली. दोन्ही ठिकाणी एकदम अफाट मज्जा आली पुढे निघाल्यानंतर कोलाडला आल्यावर एका हॉटेल मध्ये जेवण करून घेतले. हॉटेल मध्ये मित्रांसोबत बसण्याची मज्जा पण आहे ना वेगळीच आहे. समोर असणारा मुंबई गोवा महामार्ग, बाजूलाच निसर्गाने पांघरलेली हिरवी शाल आणि अगदी खुल्या मनाने बहरणारा पाऊस आणि अशा स्थिती मध्ये चालू असणाऱ्या गप्पा गोष्टी. ह्यामुळे मनाला एक सुखद आनंद मिळतो आणि मन अजून प्रफुल्लित होते. आम्ही मुंबईच्या मार्गाने निघताच संध्याकाळची रात्र होत होती आणि तो जो क्षण होता तो फार अफाट होता सोनल गाडी मध्ये बोलली सुद्धा की असं वातावरण फार जबरदस्त आहे. गाडीमध्ये येताना सर्व झोपत होते एकटा बिचारा शुभम तेवढी ड्राईव्ह करत होता पण त्याला गाडी चालवताना झपकी येऊ नये म्हणून स्प्राईट गाडी मध्ये ठेवलेलं व गाणी वाजवतच मुंबईला आलो मुंबईला आल्यानंतर अंधेरी-जोगेश्वरी जसे लागले तेव्हा असं वाटतं होतं की उगाच मुंबईला आलो आणि मालाडला आल्यावर तर वाटतंच होतं की का म्हणून परत आलो. पण हा प्रवास एकंदरीत छान झाला.. शुभम, शानू, सोनल, उत्तम आणि अजून २ मित्रांचं सहकार्य होतं म्हणून हा प्रवास अगदी जबरदस्त गेला. पुढे आत्ता पुढच्या ट्रीपला जायचं आहे एवढं मात्र नक्की व पुढच्या वेळेला सुद्धा अशीच मौज मजा चालू ठेऊ. 

काळदुर्ग

एका विषयासंदर्भात मी फोर्ट रायडर्स च्या व्हॉट्सॲप समूहात एक मेसेज टाकला आणि तितक्यात मला कल्पेशचा पर्सनली मेसेज आला की उद्या काय कुठे बाहेर जाणार आहेस का? कल्पेशने सर्व मला सांगितलं काळदुर्ग च्या संदर्भात लगेच माझा होकार त्याला सांगून, कधी तो सकाळी ट्रेक साठी निघण्याचा दिवस येतोय असं झालेलं. संध्याकाळ पासून झालेली उत्सुकता ही काही मनाला शांत बसू देत नव्हती. रात्री जेवण झाल्यानंतर सकाळी ४.०० चा अलार्म लावला आणि झोपून गेलो.

ट्रेकच्या दिवशी म्हणजे १३ जून रोजी ठीक सकाळी ४.०० ला उठल्यानंतर डोक्यात विचार यायला सुरुवात झाली की सर्व व्यवस्थित होईल ना.. कारण खूप आत्ता मध्ये गॅप सुद्धा पडला आहे.. कोव्हिडमुळे बाहेरचं कसं वातावरण असेल? दुसऱ्या जिल्ह्यात जाताना तिकडचे काय निर्बंध असतील? आपण व्यवस्थित जाऊन येऊ शकतो ना? ह्या सर्वांचं विचार डोक्यामध्ये घोळत होतं. त्यातच माझी २० मिनिटं गेली, पण पुढे सकारात्मक विचार ठेऊन अंघोळ वैगरे झाल्यानंतर नाश्ता पाणी व चहा झाल्यावर कल्पेशला एकदा फोन केला व निघालो. आई तेवढं फक्त म्हणत होती सांभाळून जा आणि सांभाळून ये. सध्याच्या वातावरणाला अनुसरून बाहेर स्वतःची व सवांगड्यांची काळजी घेऊन रहा व नीट घरी ये. मालाड स्टेशनला पोहोचल्यावर कल्पेशचा फोन आला की आम्ही दादर वरून निघालो, बोरिवलीला पोहोच तू. लगेच मी तिकीट काढून बोरिवलीला पोहोचलो. ठरल्याप्रमाणे कल्पेश व त्याचे मित्रमंडळी मला बोरिवलीला भेटले व तिथून आम्ही पालघरच्या पुढील प्रवासासाठी सुरुवात केली. जाताना वाटेल लागणारी भाईंदर ची खाडी व विरार च्या पुढे लागणारी वैतरणा नदी ही मन मोहून घेत होती. एक वेगळ्या प्रकारचा मनाला सुखद आनंद मिळत होता. साधारण ७ च्या आसपास आम्ही पालघर स्टेशनला पोहोचल्यावर गरमागरम कांदापोहे, समोसे व नंतर मिळालेला ट्रेक साठीचं पहिलं समाधान म्हणजे मित्रांबरोबर उभा राहून पियालेला चहा. आहाहा... त्याचा आनंद आपल्याला तेव्हाच कळतो. पुढे बाघोबा खिंड पर्यंत पोहोचायला आम्ही रिक्षा पकडली व तिथे पोहोचताच कल्पेशला मयूर दादाचा फोन आलेला. आमच्या फोर्ट रायडर्स समूहातील मयूर दादा म्हणजे एक मोठ्या भावासारखा आधार असलेला व्यक्तिमत्व अगदी व्यवस्थित विचारपूस व काळजी घेण्यास सांगणारा आमचा लाडका दादा. नंतर खाली कुठेही वेळ न घालवता आम्ही लगेचच पुढच्या प्रवासाला सुरुवात केली. तिथे पाण्याच्या पंपाच्या येथेच चढाईला सुरुवात होते. सुरुवात झाल्यावर आम्हाला २०-२५ मिनिटातच थोडा दम लागायला सुरुवात झालेली. अक्षरशः घामाच्या धारा वाहू लागल्या होत्या, हृदयाचे ठोके पण वाढू लागले होते आणि डोक्याच्या आतील ठोके वाढून पण ठन ठन आवाज येऊ लागला होता. तिथे थोडा वेळ आम्ही ब्रेक घेतला. कारण बऱ्याच महिन्यांनी आम्ही गिर्यारोहणासाठी निघालेलो त्यामुळे थकवा येणे साहजिकच होते. असं वाटतं होतं कधी पाऊस येतोय आणि कधी आम्ही पावसात भिजून आम्ही वर चढतोय ते. थोडं काही अंतर पार केल्यानंतर आम्हाला एक पठार दिसलं व परत तिथे आम्ही थोडा ब्रेक घेतला नारळवडी व इलेक्ट्रॉल पाणी घेऊन आम्ही थोड्याच वेळात तिथून निघालो. तेथील वनभ्रमण मनाला फार आकर्षक करून घेत होते. थोड्याच वेळात आम्हाला धुके दिसायला सुरुवात झाली व पुढे जाताच आम्हाला स्वर्गात गेल्याचा भास होत होता. हाहाहा.. भास कसला आम्ही खरोखरच स्वर्गात होतो की... वाटेत दिसणाऱ्या गोगलगायी सुद्धा मन आकर्षून घेत होत्या. आम्ही वरच्या शेवटच्या पॅचवर पोहोचल्यावर आम्हाला मनाला एक सुखद आनंद मिळू लागला व आमच्या सर्वांच्या सॅक एका ठिकाणी ठेऊन आम्ही निसर्गाच्या सानिध्यात स्वतःला हरवून घेतले.
खरे पहिले तर काळदुर्गला गड म्हणणे योग्य नाही, कारण गड असल्याची कोणतीही खूण या गडावर नाही. हे एक टेहळणीचे ठिकाण असावे असे वाटते. वरच्या एका ठिकाणी आम्ही थोडा निवांत वेळ घालवत प्रत्येकांनी आणलेला सुखा खाऊ एकत्र बसून निसर्गाच्या सानिध्यात करून खाऊन घेतला व थोड्याच वेळात परतीच्या प्रवासास सुरुवात केली. गडाच्या खाली खूप प्रमाणात माकडे आहेत, सर्व माकडे माणसाळलेली असल्याने त्यांना खाण्यासाठी काहीतरी घेऊन जावे, पण जरा सांभाळून कारण आपल्या बॅग मधील खाद्यपदार्थांवर त्यांची झडप कधीही येऊ शकते, गडाच्याखाली मन प्रसन्न करणारा एक छोटा धबधबा आहे. पावसाळ्यात तर इथले वातावरण खूपच सुंदर असते.

हा किल्ला दोन थरांत विभागला आहे. एक, गडमाथा म्हणजे चौकोनी आकाराचा कातळकडाच होय. या कातळामुळे हा गड लांबूनही नजरेत येतो. गडाचे क्षेत्रफळ अर्धा एकर असावे. दुसरा विभाग म्हणजे, गडमाथ्याच्या खालच्या पठारावर पाण्याचे मोठे टाके आहे. एक कुंडदेखील आढळते. पठारावरून गडमाथ्यावर जाण्यास पायऱ्या आहेत.

गडावर जाण्यासाठी
वाघोबा खिंड मार्गे जावावे. वाघोबा खिंडीला जाण्यासाठी लोक मुंबईहुन विरारमार्गे पालघरला किंवा कल्याणहून एस. टी. ने पालघरला येतात व मनोरेला जाणाऱ्या बसने 'वाघोबा' नावाच्या देवळाच्या थांब्यावर उतरतात. येथूनच, देवळाच्या उजवीकडे जाणाऱ्या वाटेने गेल्यास माणूस गडावर पोहचू शकतो.


लॉकडाऊन नंतर शितीलथा झाल्यावर २०२१ च्या पहिल्या पावसाळी ऋतू दरम्यान कल्पेश व त्याच्या सहकाऱ्यांबरोबर खूप चांगल्याप्रकारे हा प्रवास व गिर्यारोहण झाला.

पुन्हा भेटू!!!

मातृवात्सल्य

सकाळी ८ चा अलार्म वाजतो काय आणि दैनंदिन व्यवहारासाठी माझ्या पुढील कार्यासाठी झटापटीने कार्य व्हावे यासाठी तिचा हातभार हा फार मोलाचा ठरतो.

अलार्म वाजल्यानंतर तिचा फक्त एक आवाज उपहार गृहातून येतो.

विकी..... उठ चल!!

पण ती जिथपर्यंत माझा दरवाजा खोलत नाही तिथपर्यंत मी कसला उठतोय...
तिचं ५-६ वेळा मला बोलणं होत नाही तिथपर्यंत बेड काय मला सोडत नाही.. शेवटी मग ८.१० च्या आसपास बेडरूम चा दरवाजा खोलला का समजून जायचं आत्ता हळूच फटका पडणार आहे. या भीतीने, ती दरवाजा उघडायला आणि मी उठायला अशी वेळ जुळून येते. कारण तिच्या हळूच्या फटक्यापेक्षा स्वतःहून उठलेलं चांगलं... मग उठल्यानंतर डायरेक्ट कुठे न जाता माझा हात पहिलं माझ्या खाजगी कपाटामध्ये जातो की आज मी कोणता शर्ट घालू? असा विचार करत २-३ मिनिटं माझी कपाटाच्या समोरच जातात, मग असेल तो शर्ट काढून मी ईस्त्रीसाठी ईस्त्रीच्या टेबल वर काढून ठेवायचा व त्यानंतर मी अंघोळीसाठी निघतो. अंघोळ करून आल्यानंतर माझा जेवणासाठी असलेला डब्बा, माझ्या पाण्याची बाटली आणि माझा ईस्त्रीचा शर्ट हे १० मिनिटाच्या आत तयार करून हॉल मध्ये रेडी करून ठेवलेलं असतं.. लगेच ५ मिनिटांनी माझा सकाळचा नाश्ता सुद्धा हॉल मध्ये येतो. म्हणजे ह्या सर्वात माझी आई व्हर्टिकल लूक अप मारते हे मात्र खरं. ऑफीस मध्ये निघताना तिचा एकचं शब्द असतो. सोन्या, काळजीपूर्वक जा आणि काळजीपूर्वक ये.. घाई घाई असल्यामुळे त्या वाक्यास मी फक्त हा म्हणतो पण जर का कुठे बाहेर कोणत्या विचारांमध्ये असलो का हे वाक्य मला तिचं आठवतंच आठवतं.

बाहेरून घरी आल्यावर सुद्धा तेच
हात पाय धुवून झाल्यावर तिचं मला स्वतःहून सांगणं असतं की विकी तुला नाश्त्यासाठी काय आणून देऊ? कधी कधी तर न सांगताच समोर नाश्ता आलेला असतो.

आजपर्यंत कधी मी रात्रीच्या जेवणासाठी वेळेवर नाही जेवलो पण वेळ झाली की तिचं सारखं बोलणं असतंच असतं की चल जेऊन घे..

आत्ता कोव्हिड चे संक्रमण बाहेर पसरत चालले आहे म्हणून माझा रविवार हा घरी वेळ घालवून निघून जातो. नाहीतर कोव्हिड च्या आधी बहुतेक वेळा रविवारी मुंबईच्याच बाहेर असायचो आणि जर का घरी असलो तर संध्याकाळी मी घरातून निघताना एकच वाक्य तिचं असतं की तू रात्री येणार आहेस ना जेवायला?

हाहाहा, म्हणजे रविवार असला की माझं डिनर बाहेरच असतं हे तिला पण न सांगता माहीत असतं.

असंच सारखं प्रेम तिचं माझ्या शाळेच्या आयुष्यात पण होतं.. पण तेव्हाचा मी आणि आत्ताचा मी ह्यात खूप जमीन आसमानाचा फरक आहे. हे मी माझ्या शाळेतील मित्र मंडळींच्या सांगण्यावरून सांगतोय.. हाहा..

एक माझी शाळेतली मैत्रीण व्हॉट्सॲप वर बोलत होती आणि आम्ही जुन्या आठवणींबद्दल बोलत होतो. बोलणं चालू असताना.. हळू हळू शाळेतल्या आठवणी निघू लागल्या.. मी बोललो सांग एखादा माझा शाळेतला किस्सा! किस्से तर खूप निघाले पण आई मला खूप कंटाळायची आणि म्हणायची.. हा बाबा इतकी मस्ती करतो ह्याचा मला अक्षरशः कंटाळा आला आहे, ह्याचं काय करू मी मलाच नाही समजत आहे.. म्हणजे इतकी मस्ती असताना सुद्धा मला तिने सांभाळलं.. हे विशेष!!

आई आहे तर जगातील सर्व सुख आहे. आई खरोखरच खूप वंदनीय आहे हे मात्र अगदी बरोबर आहे. खरं तर तिला सन्मान देण्यासाठी कुठला खास दिवस कशाला पाहिजे? ती तर दररोज खास असते या जगातल्या प्रत्येक मुलामुली साठी. आपल्या संपूर्ण कुटुंबाची ती काळजी घेते ,कष्ट करते, घरासाठी राब- राब राबते.

मातृदिन हे जागतिक पातळीवर साजरे केले जाते. बाहेरच्या देशात आईचे आभार मानण्याची ही एक पद्धत आहे. आईला काही भेट वस्तू देणे, तिच्या सोबतीने वेळ घालवणे इत्या. हा दिवस आपल्या आई वरचे प्रेम, तिची कृतज्ञता व्यक्त करण्याचा दिवस म्हणून साजरा केला जातो. परंतु प्रश्न असा उद्भवतो की आपण आईबद्दलची कृतज्ञता व्यक्त करू शकतो का ? ती आपल्या कुटुंबासाठी झटत असते कष्ट करते तरीही कधी थकत नाही. तिच्या मनमिळाऊ व हसमुख स्वभावाने आपल्या मुलांसाठी कुटुंबासाठी खूप काही करत असते.

रक्षाबंधन च्या दिवशी अगदी हक्काने मला राखी बांधून बहिणीची कमतरता न भासू देणाऱ्या माझ्या आईला माझ्याकडून मानाचा मुजरा.

आज जागतिक मातृदिनानिमित्ताने बऱ्याच मित्रमंडळानी प्रत्येकाच्या आईचे छायाचित्र त्यांनी व्हॉट्सॲप वर ठेवले, मी ही ठेवले.. अगदी आनंदाने.. पण फक्त आजच तिचा दिवस का म्हणून? तिचा तर प्रत्येक दिवस असायला हवा..

मन असं पण बोलतोय की आईचा दिवस तर नसतोच पण प्रत्येक आपला दिवस आईमुळे असतो. या जगातील प्रत्येक मातृत्व लाभलेल्या आईला माझ्याकडून शुभेच्छा..

--/ चंद्रशेखर सावंत

Rain or Shine.

Once upon a time in head office, (Ward) was our meeting for office matters and once in it, there was an introduction to Paresh. After the meeting, Paresh spoke to me. Shekhar, I Leaves to You Malad Highway from my vehicle. I'm going to be from there. I do not have a good introduction to a Paresh in that time. In the Branch to the head office or head office to home. When Paresh was with me. If there is any doubt in the work then my first phone to call to Paresh and is still there. One of them is that when we present the subject before him, the first subject is presenting the topic while he is presenting the subject and he gives the correct answer. So, not just in the case, but what is something to say, I share with him. In fact, it is less as much as you write as a friend about him. There is a lot of that, a sincere friend's friend. But till today, I got a very many friendly circle but it is very special with the executive. This is what I wrote about him, that we just met in the evening, and we would like to meet up in the evening and we want to leave. He was 11.15 to take his vehicle and then he went to my home for drop to me and then went to his home.I don't want to describe my friendship with him in such words. But it gave way to my emotions. Wildwhile to me that always lives a happy environment in his life. Life is all about, enjoy every golden movements.

Thanks Parya.. !!